2 large Windows

 

 

Één van de vele uitdagingen in de kunstgeschiedenis is de queeste naar de precieze plek in het landschap waar kunstenaars ooit de schildersezel plantten om er hun beroemde meesterwerk te schilderen. Het lijkt als zoeken naar de naald in een hooiberg, maar de voldoening is groot: het is de ontdekking van de vele veranderingen die het landschap sindsdien getekend hebben en, boven alles, de hoop om de magie van het werk te kunnen toetsen aan die van de realiteit.

In onze digitale tijd lijken alle recente voorstellingen van landschappen makkelijk traceerbaar. Als ze al niet ontsproten zijn uit een virtuele wereld, dan gaan we ervan uit dat ze wel met Google Earth gevonden kunnen worden. En toch,  één van de bekendste landschappen van rond de eeuwwisseling (Windows 98) bleek helemaal niet zo makkelijk op te sporen. Het ‘Windows-landschap’ met zijn felgroene en -blauwe kleuren, dat bij velen ooit diende (of misschien nog steeds dient) als bureaublad voor de computer, was de aanzet voor een zoektocht van Stijn Cole naar de plek waar het beeld van afkomstig is. De bestandsnaam was de eerste, slechts vage, plaatsreferentie: ‘Ireland.bmp’. De Ierse toeristische dienst kon uiteindelijk helpen met een iets concretere plaatsaanduiding: de heuvel die zich op de achtergrond rechts bevindt bleek de Mount Errigal te zijn. Vervolgens trok Stijn Cole naar de desbetreffende streek in Ierland om er, in de wijde omtrek van de heuvel en met een print van het Windows-bureaublad in de hand, te zoeken naar een perfect overeenstemmende horizonlijn.

De drijfveer van het Ierland-project was Cole’s idee om twee panoramische Colorscapes te maken van het zelfde landschap, één gebruik makend van het Windows-beeld en een tweede gebruik makend van zijn eigen foto. Voor zijn Colorscapes gebruikt Stijn Cole gevonden landschappen op het wereldwijde web of zelfgemaakte foto’s van landschappen, die hij dan aan de hand van een eenvoudig digitaal proces omzet in een geheel nieuwe landschapservaring. Via een computerprogramma worden de 256 meest voorkomende kleuren in elk beeld gerangschikt in vlakjes van licht naar donker. Op die manier krijg je opnieuw de indruk van een landschap met de lichte kleuren bovenaan en de donkere kleuren onderaan. Die digitale kleurgegevens worden vervolgens exact nagemaakt in 256 verfkleuren en overgezet op doek.

De zoektocht naar het Windows-landschap leverde uiteindelijk een foto op met dezelfde horizonlijn en met de juiste heuvel in de rechterhoek. Terwijl het ene beeld echter gekenmerkt wordt door een hoge graad van kleursaturatie en een niet-spectaculaire maar toch irreële schoonheid, blijkt het zelfgemaakte beeld veel beter te passen bij ons stereotiep beeld van Ierland: grijze lucht, schapen in de wei en voornamelijk donkergroene en –bruine kleuren die beeldbepalend zijn. De perspectieflijnen die het landschap vormen, en die het herkenningsverband zijn tussen beide beelden, zijn echter geen parameters meer voor de Colorscapes. De notie van het driedimensionale is niet meer aan de orde: kleur wordt de enige parameter in een fundamenteel tweedimensionaal schilderij. Hetzelfde landschap kan zo, merkwaardig genoeg, leiden tot twee totaal verschillende schilderkunstige ervaringen. In ons digitale tijdperk vindt Stijn Cole op die manier een verrassende oplossing om te komen tot een hernieuwde vorm van gesublimeerde of pure schilderkunst.

 

Tanguy EECKHOUT

 

   Stijn Cole

 

WORKS    EXPO'S   TEXTS     PRESS    BIO    CONTACT

 

2 large Windows

 

 

Één van de vele uitdagingen in de kunstgeschiedenis is de queeste naar de precieze plek in het landschap waar kunstenaars ooit de schildersezel plantten om er hun beroemde meesterwerk te schilderen. Het lijkt als zoeken naar de naald in een hooiberg, maar de voldoening is groot: het is de ontdekking van de vele veranderingen die het landschap sindsdien getekend hebben en, boven alles, de hoop om de magie van het werk te kunnen toetsen aan die van de realiteit.

In onze digitale tijd lijken alle recente voorstellingen van landschappen makkelijk traceerbaar. Als ze al niet ontsproten zijn uit een virtuele wereld, dan gaan we ervan uit dat ze wel met Google Earth gevonden kunnen worden. En toch,  één van de bekendste landschappen van rond de eeuwwisseling (Windows 98) bleek helemaal niet zo makkelijk op te sporen. Het ‘Windows-landschap’ met zijn felgroene en -blauwe kleuren, dat bij velen ooit diende (of misschien nog steeds dient) als bureaublad voor de computer, was de aanzet voor een zoektocht van Stijn Cole naar de plek waar het beeld van afkomstig is. De bestandsnaam was de eerste, slechts vage, plaatsreferentie: ‘Ireland.bmp’. De Ierse toeristische dienst kon uiteindelijk helpen met een iets concretere plaatsaanduiding: de heuvel die zich op de achtergrond rechts bevindt bleek de Mount Errigal te zijn. Vervolgens trok Stijn Cole naar de desbetreffende streek in Ierland om er, in de wijde omtrek van de heuvel en met een print van het Windows-bureaublad in de hand, te zoeken naar een perfect overeenstemmende horizonlijn.

De drijfveer van het Ierland-project was Cole’s idee om twee panoramische Colorscapes te maken van het zelfde landschap, één gebruik makend van het Windows-beeld en een tweede gebruik makend van zijn eigen foto. Voor zijn Colorscapes gebruikt Stijn Cole gevonden landschappen op het wereldwijde web of zelfgemaakte foto’s van landschappen, die hij dan aan de hand van een eenvoudig digitaal proces omzet in een geheel nieuwe landschapservaring. Via een computerprogramma worden de 256 meest voorkomende kleuren in elk beeld gerangschikt in vlakjes van licht naar donker. Op die manier krijg je opnieuw de indruk van een landschap met de lichte kleuren bovenaan en de donkere kleuren onderaan. Die digitale kleurgegevens worden vervolgens exact nagemaakt in 256 verfkleuren en overgezet op doek.

De zoektocht naar het Windows-landschap leverde uiteindelijk een foto op met dezelfde horizonlijn en met de juiste heuvel in de rechterhoek. Terwijl het ene beeld echter gekenmerkt wordt door een hoge graad van kleursaturatie en een niet-spectaculaire maar toch irreële schoonheid, blijkt het zelfgemaakte beeld veel beter te passen bij ons stereotiep beeld van Ierland: grijze lucht, schapen in de wei en voornamelijk donkergroene en –bruine kleuren die beeldbepalend zijn. De perspectieflijnen die het landschap vormen, en die het herkenningsverband zijn tussen beide beelden, zijn echter geen parameters meer voor de Colorscapes. De notie van het driedimensionale is niet meer aan de orde: kleur wordt de enige parameter in een fundamenteel tweedimensionaal schilderij. Hetzelfde landschap kan zo, merkwaardig genoeg, leiden tot twee totaal verschillende schilderkunstige ervaringen. In ons digitale tijdperk vindt Stijn Cole op die manier een verrassende oplossing om te komen tot een hernieuwde vorm van gesublimeerde of pure schilderkunst.

 

Tanguy EECKHOUT